کارگاه‌های والدین
شش هفت نفریم، گاهی هشت. هر دو هفته یک بار می‌نشینیم و یک موضوع را می‌گذاریم وسط: موبایل، دروغ‌های کوچک، دری که بسته می‌ماند. کسی جواب قطعی ندارد. هرکس می‌گوید پیش خودش چه کرده و چه نتیجه‌ای گرفته.
برای پدر و مادرهای نوجوان
پشتِ سکوتِ نوجوان‌تان،حرف‌های ناگفته‌ای هست.
ما با آموزش و آگاهی‌بخشی به والدین، دنیایی امن‌تر، آرام‌تر و بهتر برای رشد و آینده‌ی نوجوان‌ها می‌سازیم.
- خانواده
- ۲۴۰
- شهر
- ۱۲
- دور هم
- از ۱۳۹۸
فصل یکم — هفته‌های ما
چه می‌کنیم؟
این‌ها دوره و کلاس نیستند. کارهای ساده‌ای است که هر ماه با هم می‌کنیم.
گفت‌وگوهای ماهانه
یک جمعه‌شب در ماه، همه با هم. چای هست و شیرینی هم معمولاً یکی می‌آورد. حرف از هر چیزی درمی‌آید که آن ماه خانه‌ها را شلوغ کرده. گاهی خود بچه‌ها هم می‌آیند و می‌نشینند.
همراهی نوجوانان
بچه‌ها جمع خودشان را دارند، بدون ما. یک نفر بزرگ‌تر هم هست که فقط می‌نشیند و کاری به کار کسی ندارد. خیلی وقت‌ها چیزی که آنجا گفته می‌شود هیچ‌وقت به گوش ما نمی‌رسد. و همین درست است.
شب‌های مهمان
چند بار در سال کسی را دعوت می‌کنیم: یک روان‌شناس، یک نویسنده، یا مادری که بچه‌اش حالا سی‌ساله است. نیم ساعت حرف می‌زند و بقیه‌اش سؤال و جواب است. معمولاً سؤال‌ها از خود حرف‌ها بهتر است.
فصل دوم — چه فکری می‌کنیم
حرف ما سر ریشه‌هاست
تربیت، آب دادن به ریشه است، نه هرس کردن شاخه.
آن فاصله‌ای که یک‌دفعه بین شما و بچه‌تان می‌افتد، معنی‌اش این نیست که چیزی را خراب کرده‌اید. نوجوانی همین است. درخت هم زمستان دارد و برگ‌هایش می‌ریزد، ولی نمی‌میرد.
در بسته و جواب‌های یک‌کلمه‌ای، معمولاً حرفی است که هنوز کلمه‌اش پیدا نشده. همه‌مان وسوسه می‌شویم جای بچه حرف بزنیم و زودتر تمامش کنیم. سخت‌ترین کارش این است که صبر کنی تا خودش پیدایش کند.
و راستش این کار را تنهایی نمی‌شود کرد. پدر و مادر بودن از آن کارهایی است که همه انجامش می‌دهند و هیچ‌کس درباره‌اش حرف نمی‌زند. ما فقط نشسته‌ایم که حرف بزنیم.
پنج چیزی که یاد گرفته‌ایم
اول گوش می‌دهیم. حرف زدن بماند برای بعد.
به بچه نمی‌گوییم «چیزی نشده». می‌پرسیم چه شده.
قانون می‌گذاریم، ولی دلیلش را هم می‌گوییم.
اجازه می‌دهیم اشتباه کند، بعد کنارش می‌مانیم.
هر چه از بچه می‌خواهیم، اول خودمان انجامش می‌دهیم.
فصل سوم — شروع کار
از کجا شروع شد
شروعش خیلی ساده بود.علیرضا غفاری توضیحات توضیحات توضیحات توضیحات توضیحات توضیحات توضیحات توضیحات
توضیحات بیشتر توضیحات بیشتر توضیحات بیشتر توضیحات بیشتر توضیحات بیشتر توضیحات بیشتر توضیحات بیشتر توضیحات بیشتر توضیحات بیشتر توضیحات بیشتر توضیحات بیشتر توضیحات بیشتر توضیحات بیشتر توضیحات بیشتر
یک متن کلیدی یا نقل قولی
فصل چهارم — دفترچه
چیزهایی که نوشته‌ایم
بعضی حرف‌های جلسه‌ها را می‌نویسیم، برای کسانی که آن شب نبوده‌اند.
یادداشت بلند · نمونه
پشت در بستهٔ اتاق نوجوان چه خبر است؟
هیچ‌وقت آن‌قدر که فکر می‌کنیم بد نیست. دربارهٔ اینکه بچه پشت آن در چه می‌کند، و شما بدون اینکه وارد شوید چه کاری از دستتان برمی‌آید.
خواندن یادداشت ←- یادداشت · نمونه
بدترین سؤالی که می‌شود از نوجوان پرسید: «چرا این‌طوری شدی؟»
- نامه · نمونه
نامه‌ای به پدری که نمی‌داند چه بگوید
- میزگرد · نمونه
کارنامه که بد می‌شود: پنج خانواده تعریف می‌کنند
- مرور کتاب · نمونه
کتاب «چگونه با نوجوان حرف بزنیم» را نصفه رها کردیم، و چرا
فصل پنجم — چه کسانی هستیم
کسانی که الان دور میز نشسته‌اند
اسم و تصویر بنا به خواست خودشان محفوظ است
- مادر سارا
- پدر آرش
- مادر نیما
- مادر غزل
- پدر یاسین
- مادر درسا
- پدر کیان
- مادر رها
«سال‌ها فکر می‌کردم سکوت پسرم از لج است. یک شب اینجا فهمیدم اصلاً این‌طور نیست. هنوز هم همیشه درست نمی‌فهمم، ولی دیگر عصبانی نمی‌شوم.»
«قبلاً هر حرفمان به دعوا می‌کشید. حالا گاهی فقط گوش می‌دهم و چیزی نمی‌گویم. همین هم خیلی است.»
«بعد از مهاجرت همه‌مان تنها شده بودیم، بچه‌ام از همه بیشتر. اینجا لااقل کسی هست که بفهمد چه می‌گویم.»